20391عضو
کلمه کلیدی :

گیاهان دارویی

باید دانست بسیاری از موادی که امروزه در سبد تغذیه روزمره افراد قرار دارد، از دیدگاه حکمای طب سنتی ایران حکم دوا داشته و در فرد سالم، بدن را بر حسب کیفیت خود (گرمی، سردی، تری یا خشکی) از اعتدال مزاج خارج می‏کند به خصوص اگر در خوردن آن زیاده‏روی و مداومت شود و از سوی دیگر مصرف بسیاری از این مواد در جایگاه خود و با مشورت پزشک متخصص حکم دوا در افراد بیمار را داشته و به منزله دستورات دارویی می‏باشد. باید گفت که انتقال اطلاعات در حوزه گیاهان دارویی به صورت متداول کنونی (بزرگنمایی‏های بی‏قید و شرط) در واقع نه تنها هیچ کمکی به اعتلای دانش واقعی نمی کند، بلکه دقیقاً در جهت گسترش عوامفریبی یا خرافه پراکنی عمل می کند.
 
اکثر نویسندگان و تهیه کنندگان مطالب گیاهان دارویی در سایت های عامه پسند و مجلات زرد و ...  عموما دچار این سوءتفاهم آزاردهنده هستند که یک گیاه دارویی همیشه برای همه چیز و همه کس و در همه حال دارای منافع بی شماری است و هر چه در این باره بگوییم کم گفته ایم و کلا گیاهان دارویی خیلی خوب و معجزه وار و بی خطر هستند و هر انسانی باید دست کم روزی یکی دو جوشانده (چه اسطوخودوس و چه آویشن و چه مرزنجوش و چه هر چه دیگر) بنوشد تا سالم بماند! 
 
در نظر این افراد هیچ فرقی نمی کند که این گیاه کجا به عمل آمده و این نتایج درخشان از کدام مطالعه و بر اساس پیش فرضهای کدام مکتب طبی و بر روی چه افرادی از کدام مردم و کدام سرزمین و با چه متدی حاصل شده است! و مشخصات فردی بیمار در کنار این همه خواص منفعل کننده حیرت انگیز چه اهمیتی دارد؟ 
 
اگر واقعا گیاهی را به همین آسانی می توان برای آرامش اعصاب و آسم و سردرد و رماتیسم و تپش قلب و تهوع و سرگیجه و بیماری های ریوی و غم و اندوه و ... توصیه کرد، پس حقیقتا چه نیازی به این همه مباحث تخصصی در سبب شناسی و بیماری شناسی و علامت شناسی و تشخیص افتراقی و شناسایی کیفیات و صور نوعیه مفردات و موارد احتیاط و منع مصرف و فیتوشیمی و فارماکوگنوزی داشتیم؟


پربیننده ترین مطالب
 1 2 3